İnsan

Alışılmışın dışında olanları severim çoğunlukla. Bu bir manzara, fotoğraf, resim, şarkı, yemek veya bir kitap olabilir. Çünkü hepsi özgün bir tarza sahiptir benim için ve belki de bu yüzden ilgimi çekerler çoğu zaman. Olağandışı bir şeyle karşılaştığım zaman heyecanlanırım, farklı bir his kaplar tüm bedenimi ve hemen en yakınlarıma da bahsetme isteği doğar içimde. Neden onlarda faydalanmasınlar, benimle aynı heyecanı paylaşmasınlar ki diye düşünürüm hemen.

İnsanın sevincini, hüznünü, heyecanını, endişesini “yakınım” dediği kişiler ile paylaşması, paylaşabilmesi ne büyük bir kıymet aslında. Çoğu zaman belki de bunun farkına var(a)mıyoruz. Anlatıp geçiyoruz. Ama bir düşünsek, ya yapayalnız olsaydık ya derdimizi, neşemizi paylaşacağımız biri olmasaydı… Böyle bir düşününce hayat biraz daha zor göründü gözüme. Sosyal bir kişiliğim olduğundandır belki, anlatmayı ve paylaşmayı sevdiğim içindir.

Fakat, herkes bu şekilde düşünmez tabi. İnsan sevmeyenler de var 🙂 ama sevilsin ya da sevilmesin şöyle bir gerçek var ki; insan insana muhtaç değil, ilaçtır.

Birbirimize ilaç olabilme dileğiyle…

Published by

Dilara ÇAKMAK

İZÜ İnovasyon Kulübü Yönetim Kurulu Üyesi.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s